Γονείς και παιδιά στη νέα πραγματικότητα της πανδημίας

Γονείς και παιδιά στη νέα πραγματικότητα της πανδημίας

Έχει ήδη συμπληρωθεί ένας χρόνος από την έναρξη της πανδημίας. Στην αρχή, βιώσαμε όλοι τον αυστηρό εγκλεισμό, το πρώτο σοκ από την πληροφορία του άγνωστου ιού, που ξαφνικά έφτασε και στη χώρα μας. Ένα πάγωμα. Είδαμε τις ελευθερίες μας να περιορίζονται εντός του οίκου μας. Πολλά γιατί, πολλές θεωρίες, επιστημονικές και μη.

          Ένα έτος μετά από συνεχή lockdown, περιορισμούς κυκλοφορίας, συνεχόμενες αλλαγές των μέτρων, νιώθουμε πλέον , να έχουμε όλοι κουραστεί και πιάνουμε τον εαυτό μας να λέει πότε πια  θα τελειώσει όλο αυτό.

          Οι αντοχές των γονέων φαίνεται να έχουν αρχίσει να μειώνονται. Κάποιοι δείχνουν να έχουν φτάσει στα όριά τους ή ακόμα και να τα έχουν ξεπεράσει. Ψυχική κούραση, φόβος, αγανάκτηση από τον περιορισμό στο σπίτι, από την έλλειψη επιλογών. Πολλοί γονείς παραδέχονται ότι έχουν χάσει την υπομονή τους, ότι έχουν δοκιμάσει τα πάντα για να αντιμετωπίσουν τις δύσκολες αντιδράσεις των παιδιών τους, αλλά τίποτα δε φαίνεται να έχει αποτέλεσμα.

          Τα παιδιά είναι πολύ πιθανό να αντιλαμβάνονται και να συναισθάνονται την κούραση, την αγωνία ή την απελπισία των γονιών τους. Πώς μπορεί τα παιδιά να εκφράζουν αυτή τη συσσωρευμένη ψυχική κούραση; Με πολλούς τρόπους.

          Κάποια παιδιά μπορεί να έχουν υπερένταση, να είναι πιο παρορμητικά ή να θέλουν μονίμως να είναι σε κίνηση. Άλλα να παραπονιούνται συνεχώς και να ζητάνε πράγματα από τους γονείς τους, να γίνονται πιο απαιτητικά. Τα παιδιά της νηπιακής ηλικίας ή ακόμα και τα λίγο μεγαλύτερα, είναι πιθανό να παλλινδρομούν σε συμπεριφορές παιδιών μικρότερης ηλικίας. Μπορεί να ρωτούν πολύ συχνά τους γονείς να τους δοθεί μία απάντηση στους περιορισμούς που τους επιβάλλονται.

Τα παιδιά της σχολικής ηλικίας φαίνεται πλέον να έχουν κουραστεί από τα τηλεμαθήματα, να βαριούνται να κάνουν οτιδήποτε, να αρνούνται να παρακολουθήσουν το μάθημα ή να μελετήσουν. Άλλα, μπορεί να βρίσκουν νόημα μόνο μπροστά στις οθόνες παίζοντας παιχνίδια, συνομιλώντας με τους φίλους τους ή σερφάροντας στο διαδίκτυο. Κάποια άλλα μπορεί να μην έχουν όρεξη να βγουν έξω ούτε για περπάτημα, ακόμα και όταν οι γονείς τα πιέζουν.

          Είναι πολύ ανθρώπινα όλα αυτά τα συναισθήματα και μπορούμε να πούμε ότι είναι οικουμενικά.

Και τι μπορούν να κάνουν από εδώ και πέρα οι γονείς;

Αρχικά, είναι αδήριτη ανάγκη να αναγνωρίσουν οι ίδιοι οι γονείς τα δικά τους δύσκολα συναισθήματα. Να δώσουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να νιώσουν το θυμό, την απελπισία. Να επιτρέψουν στον εαυτό τους να είναι ανθρώπινοι. Με άλλα λόγια να αποδεχθούν τις δυσκολίες τους και τα όριά τους. Αλλά, παράλληλα, να αφουγκραστούν και τις ανάγκες τους. Ίσως, με αυτόν τον τρόπο οι γονείς, αποδεχόμενοι την ανθρώπινη υπόστασή τους, να βρουν το κουράγιο και τη δύναμη να αντέξουν τις δυσκολίες της νέας αυτής πραγματικότητας και να εφεύρουν διαφορετικούς τρόπους για να τις αντιμετωπίσουν.

Ίσως να μην είναι πάντα τόσο εύκολο να γίνουν αυτά στην πράξη. Αν νιώσετε ότι η κατάσταση σας δυσκολεύει πολύ, εμείς οι ειδικοί είμαστε εδώ για  να σας στηρίξουμε όταν το χρειαστείτε.

Τρικαλιώτη Κασσιανή

Ψυχολόγος

Τελευταία Άρθρα